Στάχτες, δάκρυα και σιωπή

Δεν θυμάμαι πότε ήταν το τελευταίο καλοκαίρι που μύριζε μόνο θάλασσα

Σήμερα, όταν μπαίνει ο Αύγουστος, δεν σκέφτομαι τις διακοπές. Ανοίγω το κινητό και ψάχνω τον χάρτη των πυρκαγιών. Περιμένω με αγωνία να δω αν η φωτιά είναι κοντά σε κάποιον γνωστό, αν απειλεί ένα χωριό, αν υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν να σωθούν, αν υπάρχουν ζώα που δεν πρόλαβαν να φύγουν.

Έτσι μάθαμε να ζούμε.

Κάποτε οι φωτιές ήταν η εξαίρεση. Σήμερα έγιναν η καλοκαιρινή μας συνήθεια. Σαν να αποδεχθήκαμε ότι κάθε χρόνο θα καεί ένα κομμάτι της Ελλάδας και μαζί του ένα κομμάτι από όλους μας.

Και ύστερα αρχίζουν οι ίδιες εικόνες.

Άνθρωποι να φεύγουν κρατώντας μια βαλίτσα. Ηλικιωμένοι να κοιτάζουν πίσω το σπίτι που έχτισαν μια ζωή. Παιδιά να ρωτούν γιατί το δάσος έγινε μαύρο. Ζώα να τρέχουν πανικόβλητα χωρίς να ξέρουν προς τα πού.

Λένε πως τα σπίτια ξαναχτίζονται.

Ίσως.

Αλλά δεν ξαναχτίζονται τα κυριακάτικα τραπέζια, οι φωτογραφίες που δεν πρόλαβες να πάρεις, η λεμονιά που φύτεψε ο παππούς, το δωμάτιο που μεγάλωσες, οι μυρωδιές, οι αναμνήσεις, η αίσθηση ότι αυτός ήταν ο τόπος σου.

Αυτά δεν αποζημιώνονται.

Και κάθε χρόνο ακούμε τις ίδιες λέξεις. «Ακραίες συνθήκες». «Πρωτοφανές φαινόμενο». «Θα γίνουν όλα καλύτερα».

Μόνο που οι στάχτες δεν ξεχνούν.

Οι πυροσβέστες γίνονται ήρωες όταν μπαίνουν στις φλόγες και ξεχνιούνται όταν οι κάμερες κλείνουν. Οι εθελοντές δίνουν ό,τι έχουν. Οι κάτοικοι παλεύουν με λάστιχα, κουβάδες και απόγνωση. Κι όμως, κάθε χρόνο μοιάζει σαν να ξεκινάμε από το μηδέν.

Το πιο βαρύ δεν είναι μόνο η φωτιά.

Είναι η συνήθεια.

Το ότι μάθαμε να ζούμε με την ιδέα πως κάποιος, κάπου, θα χάσει το σπίτι του κάθε καλοκαίρι. Ότι θα βλέπουμε τον ουρανό πορτοκαλί και δεν θα μας φαίνεται πια παράξενο.

Δεν θέλω να συνηθίσουμε.

Δεν θέλω να μετράμε τις καταστροφές σαν στατιστικά στοιχεία. Δεν θέλω να μιλάμε για στρέμματα όταν πίσω από κάθε αριθμό υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, ζώα, δέντρα, αναμνήσεις και μια ζωή ολόκληρη.

Θέλω να έρθει ένα καλοκαίρι που η μεγαλύτερη αγωνία μας θα είναι αν έχει κύμα στη θάλασσα. Να ανοίγουμε το παράθυρο και να μυρίζει πεύκο, όχι καμένο ξύλο. Να κοιτάμε τον ουρανό και να βλέπουμε σύννεφα, όχι καπνό.

Γιατί η φωτιά δεν αφήνει πίσω της μόνο στάχτες.

Αφήνει φόβο.

Αφήνει σιωπή.

Και αφήνει μια χώρα που κάθε Αύγουστο προσπαθεί να θυμηθεί πώς ήταν όταν τα καλοκαίρια ήταν ακόμη εποχή ζωής και όχι εποχή απώλειας.