Σε κρίσιμη καμπή οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, σημαντική παρουσία Μητσοτάκη στο Καστελόριζο (video)

Όχι πανικός και όχι εφησυχασμός, αλλά ισχύς, αποφασιστικότητα, διπλωματία και ενεργότερη ευρωπαϊκή παρουσία. Και όπως επισημαίνει ο υποναύαρχος Στέλιος Φενέκος, ο διάλογος με την Τουρκία πρέπει να συνεχιστεί, αλλά από θέση ισχύος και με ξεκάθαρη υπεράσπιση των Ελληνικών δικαιωμάτων. Σωστή και αναγκαία η παρουσία του κ. Μητσοτάκη στην επέτειο απελευθέρωσης του Καστελοριζου, εκπέμπει εθνικό αλλά και γεωπολιτικό μήνυμα εθνικής κυριαρχίας.

Η βασική του θέση του κ.Φενέκου είναι ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να κινηθεί με φόβο απέναντι στην Τουρκία, αλλά με ολοκληρωμένη στρατηγική αποτροπής, αξιοποιώντας ταυτόχρονα στρατιωτική ισχύ, διπλωματία, νομικά εργαλεία και ευρωπαϊκές συμμαχίες.

Τι πιστεύει ειδικότερα:
Η Τουρκία επιχειρεί σταδιακά να διευρύνει τις δικαιοδοσίες της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, δημιουργώντας αυτό που ο ίδιος χαρακτηρίζει «σκιώδεις ΑΟΖ», μεταξύ άλλων μέσω των θαλάσσιων πάρκων.
Θεωρεί ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε ανακήρυξη ΑΟΖ, ώστε να αποτυπώσει με σαφήνεια τις θέσεις και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Στο στρατιωτικό επίπεδο, δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο Πολεμικό Ναυτικό και την Πολεμική Αεροπορία, καθώς θεωρεί ότι το σημερινό πεδίο αντιπαράθεσης είναι κυρίως αεροναυτικό.
Δεν θεωρεί αρκετό να αποκτήσουμε απλώς νέα οπλικά συστήματα. Θέλει δικτυοκεντρική επιχειρησιακή αντίληψη, όπου πλοία, αεροπορία, αεράμυνα και μικρότερες μονάδες λειτουργούν ως ενιαίο σύστημα.
Εκτιμά ότι οι εντάσεις μπορούν να αυξηθούν σταδιακά, ιδιαίτερα από την παρουσία drones, αεροσκαφών και τουρκικής ακτοφυλακής σε περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος.
Για τις συμμαχίες, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να στηρίζεται πρώτα στις δικές της δυνάμεις, αλλά παράλληλα να αξιοποιεί όλους τους συντελεστές ισχύος, με σημαντικότερο εργαλείο την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Θεωρεί ότι η αποτροπή είναι πολιτική έννοια, όχι μόνο στρατιωτική. Κάθε τουρκική πρόκληση —στρατιωτική, ρητορική ή νομική— πρέπει να απαντάται, ώστε να δημιουργείται σταδιακά ένα πλέγμα πραγματικής αποτροπής.
Για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», τη χαρακτηρίζει πολύ θετικό βήμα, αλλά προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως ένας απόλυτος «θόλος». Θέτει επίσης ως κρίσιμα ζητήματα την επάρκεια πυρομαχικών και κυρίως τη διασύνδεση των διαφορετικών συστημάτων διοίκησης και ελέγχου.
Και, ίσως το σημαντικότερο πολιτικά, δεν τάσσεται υπέρ της διακοπής του διαλόγου με την Τουρκία. Θέλει όμως ο διάλογος να συνοδεύεται από ενεργοποίηση των ευρωπαϊκών εργαλείων και μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εμπλοκή.