Ιδού πως ο Ερντογάν έχτισε την Γαλάζια Πατρίδα, σταθερά και μεθοδικά. Κ.Αλεξάκης αντιστράτηγος (video)

Η Τουρκία «πάγωσε» τον νόμο για την Γαλάζια Πατρίδα, αφού πρώτα προκάλεσε τον θόρυβο στην δική της κοινωνία, αλλά κυρίως τον ψυχολογικό πόλεμο στην Ελληνική κοινωνία. Κατά πάγια τακτική αυτό κάνει, σύμφωνα με τον πρώην Διοικητή Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων αντιστράτηγο Κων/νο Αλεξάκη. Η Ελληνική στάση θα πρέπει να είναι ψύχραιμη, αλλά με βάση στρατηγική αντιμετώπιση του Τουρκικού αναθεωρητισμού, σε όλα τα επίπεδα, διπλωματία, ενέργεια, άμυνα, αποτροπή. Ειδικά δε, σε ότι αφορά την υπερπληροφόρηση για τα 12 ναυτικά μίλια και την ΑΟΖ, την ευθύνη της απόφασης, φέρει αποκλειστικά, η εκάστοτε κυβέρνηση, σύμφωνα με τον κ.Αλεξάκη.

Η μεθοδευμένη εναλλαγή ακραίας και ήπιας ρητορικής δεν είναι τυχαίο φαινόμενο. Η εικόνα αυτή παραπέμπει σε μια ολοένα και πιο θεσμοθετημένη προσέγγιση Στρατηγικής Επικοινωνίας, η οποία στην Τουρκία λειτουργεί σε στενή διασύνδεση με την προεδρία, τη διπλωματία, τα μέσα ενημέρωσης και τα κέντρα παραγωγής στρατηγικής σκέψης. Σκοπός της: η επίτευξη εθνικών στόχων μέσω ελέγχου της πληροφορίας και ψυχολογικών επιχειρήσεων, παράλληλα με τη συμβατική διπλωματία.

Και περιγράφει ο κ.Αλεξάκης: Τρεις τακτικές λειτούργησαν υποδειγματικά στην περίοδο του νομοσχεδίου. Πρώτον, το «blame game»: η Ελλάδα παρουσιάζεται συστηματικά ως ο επιτιθέμενος. Τα θαλάσσια πάρκα, οι εξοπλισμοί, οι συμμαχίες — όλα μεταφράζονται ως «ελληνικός μαξιμαλισμός» που αναγκάζει την Τουρκία να αμυνθεί. Η ευθύνη για κάθε μελλοντική κλιμάκωση μεταφέρεται εκ των προτέρων στην Αθήνα.Δεύτερον, τα «δοκιμαστικά μπαλόνια»: οι ακραίες δηλώσεις για 152 νησιά ή βύθιση σκάφους διοχετεύονται σκόπιμα μέσω δευτερευόντων παικτών — αναλυτών, δημοσιογράφων. Μετράνε τις αντιδράσεις. Αν η αντίδραση είναι σφοδρή, το επίσημο κράτος αναδιπλώνεται, διατηρώντας το προφίλ του «συνετού συνομιλητή». Αν περάσει, το επόμενο βήμα είναι πιο τολμηρό.Τρίτον, η εσωτερική συσπείρωση: Ο Ερντογάν αντιμετωπίζει πληθωρισμό που παραμένει άνω του 35%-40%, κόπωση εικοσιτριετίας, η εσωτερική κρίση και οι διαιρέσεις στην αντιπολίτευση λειτουργούν αντικειμενικά υπέρ του Ερντογάν. Η «Γαλάζια Πατρίδα» λειτουργεί ως ενοποιητικός μύθος — διεγείρει εθνικιστικά αντανακλαστικά, συνδέει Αιγαίο και Κύπρο σε ενιαία αφήγηση «απειλούμενης πατρίδας», και μετατρέπει κάθε εξωτερική πρωτοβουλία σε εσωτερική πολιτική νομιμοποίηση.Αυτό είναι το κέντρο βάρους της τουρκικής στρατηγικής: όχι το αφήγημα μόνο, όχι η εσωτερική συνοχή μόνο — αλλά η σύνδεσή τους. Κάθε εξωτερική «επιτυχία» εξαργυρώνεται εσωτερικά ως θρίαμβος. Και αντίστροφα.