Συνέντευξη με την πολεμική ανταποκρίτρια, Αδαμαντία Λιόλιου: “Παίρνω τον φόβο από το χέρι και συνεχίζω”

Ταγμένη στην ιδιότητα της πολεμικής ανταποκρίτριας νιώθει ότι είναι η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του Σαββατοκύριακου στην ΕΡΤ, Αδαμαντία Λιόλιου. Για 40 ημέρες παρέμενε στην εμπόλεμη ζώνη του Νότιου Λιβάνου και της Βηρυτού,  έχοντας ήδη την εμπειρία από το μέτωπο της Ουκρανίας και του περσινού πολέμου Ισραήλ -Παλαιστίνη – Ιράν. Η Αδαμαντία Λιόλιου σε συνέντευξή της για το δελτίο του Star Κεντρικής Ελλάδας, μίλησε για τις εμπειρίες και τις διαπιστώσεις της από τους πολέμους που έχει καλύψει.

Η μεγάλη παραδοχή και τραγική αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος δεν μένει στη γεωπολιτική, στην ανάλυση, στην απόσταση, αλλά περνά στην καθημερινότητα των ανθρώπων και των παιδιών που τη ζουν.

Η Αδαμαντία Λιόλιου ως πολεμική ανταποκρίτρια φροντίζει με την έναρξη ενός πολέμου να είναι ήδη έτοιμη, έτσι ώστε όταν λάβει την κλήση από το δημοσιογραφικό μέσο που εκπροσωπεί, εν προκειμένω την ΕΡΤ, να είναι σε θέση ν’ ανταποκριθεί άμεσα και συγκροτημένα στο καθήκον της. Φέτος, παρουσιάζει το κεντρικό δελτίο τα Σαββατοκύριακα στην ERTNEWS, αλλά ταυτόχρονα είναι και μάχιμη δημοσιογράφος. Λίγες ημέρες, μετά την έναρξη του πολέμου στην Μέση Ανατολή, η Αδαμαντία έλαβε την κλήση και έχοντας ως οδηγό το δικό της τρίπτυχο: πληροφορία – προστασία – ψυχική αντοχή, οργανώθηκε και ξεκίνησε μαζί με τον συνεργάτη της, κάμεραμαν, Αλέξη Πόνσε, για τον Λίβανο.

Γνώριζε από πριν τι θα αντικρίσει και παρ’ όλα αυτά συνέχισε ακάθεκτη, γιατί για την ίδια μετρά η εκπλήρωση του καθήκοντος που ερμηνεύεται με ενημέρωση των συμπολιτών της, μεταφορά της πληροφορίας γι’ αυτά που βλέπει, ώστε ο κόσμος να είναι γνώστης των πραγμάτων. “Μεταδίδεις την ιστορία, δεν γίνεσαι κομμάτι της ιστορίας”, όπως μας είπε χαρακτηριστικά.

Έζησε στιγμές όπου ο ανθρώπινος πόνος σκεπάζει κάθε λογική σκέψη και παγώνει την καρδιά, όμως η ίδια με τον συνεργάτη της έπρεπε να σταθούν αγέρωχοι και να μεταφέρουν τα γεγονότα. Δεν θα ξεχάσει, λίγο πριν από μία ζωντανή σύνδεση με το δελτίο της ΕΡΤ, την εικόνα να περνά μπροστά της σε φορείο ένα αιμόφυρτο παιδάκι δύο ετών, χτυπημένο από βομβαρδισμό. Επίσης, την στιγμή που πληροφορήθηκε ότι σκοτώθηκε ένας διασώστης με τον οποίο είχε συνομιλήσει λίγο πριν και είχαν βγάλει μαζί αναμνηστική φωτογραφία. Μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να διαχειριστεί και τον φόβο που καραδοκεί σαν ένα μαύρο πέπλο που έχει σκεπάσει τα πάντα στο πεδίο.Και τι κάνει; Τον παίρνει από το χέρι και συνεχίζει! Δεν τον βλέπει ως εχθρό για να πτοηθεί, αλλά ως συνοδοιπόρο που πρέπει να επιβιώσει μαζί του.

Οι συνθήκες ζωής στο Λίβανο είναι πολύ δύσκολες. Προ των πυλών βρίσκεται μία μεγάλη επισιτιστική κρίση. Τον καιρό που βρισκόταν στην περιοχή είχε λάβει τη δημοσιογραφική πληροφορία ότι οι αντοχές της χώρας διαρκούν ακόμη για δύο μήνες. Επίσης, υπάρχουν χιλιάδες εκτοπισμένοι που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Πως να σβήσει από την μνήμη της την έγκυο γυναίκα να της εξομολογείται ότι δεν θέλει να γεννήσει το παιδί της και ότι παρακαλεί το Θεό να το κρατήσει μέσα της και να τρέφεται από την ίδια…;

ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ Η ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ ΩΣΤΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΕΙ;

Δύσκολο γιατί το θέμα είναι δαιδαλώδες και με βαθιές ρίζες. Κι αν ακόμη υπάρξει μία διακοπή θα είναι προσωρινή… Δείτε ολόκληρη την συνέντευξη στο παρακάτω βίντεο: