STAR FORUM 2026: Πολιτική ασυμμετρία: Η αντιπολίτευση, ως εναλλακτική, να ξεπεράσει τον κατακερματισμό (φωτο video)

Το 2026 θεωρείται έτος-κλειδί, όπου η κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί ανοιχτά μέτωπα (οικονομία, κοινωνική δυσαρέσκεια) και η αντιπολίτευση να ξεπεράσει τον κατακερματισμό της για να αποτελέσει πειστική εναλλακτική.

Η ανάγκη σύνθεσης των διαφορετικών προοδευτικών ρευμάτων, η απαλλαγή από κομματικές περιχαρακώσεις, η ύπαρξη μιας ενιαίας πρότασης είναι πιο σημαντική από το πρόσωπο που θα ηγηθεί;

Σε αυτά τα ερωτήματα κλήθηκαν να απαντήσουν τρεις γυναίκες με μακρά πορεία στην πολιτική.

“Βρισκόμαστε, συνεπώς, σε μια οριακή συνθήκη, τόσο ως προς τη λειτουργία της δημοκρατίας όσο και ως προς τη δυνατότητα των πολιτών να διατηρούν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης και να προγραμματίζουν τη ζωή τους. Η ανάγκη αλλαγής αυτής της κατάστασης είναι άμεση και επιτακτική. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να προηγείται δημοσκοπικά, παρά τις πιέσεις που δέχεται η κοινωνία, μεταφέρει το βάρος ευθύνης στην προοδευτική αντιπολίτευση. Παρά τις διαφορές μεταξύ των κομμάτων, υπάρχουν περιθώρια προγραμματικής σύγκλισης σε βασικά ζητήματα. Μια τέτοια σύγκλιση θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για τη διαμόρφωση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.” τόνισε η Λ. Κατσέλη.

Στη συνέχεια απευθυνόμενη στην κα Αχτσιόγλου έθεσε το εξής ερώτημα:

“Κυρία Αχτσιογλου , για εσάς το πρόβλημα είναι στρατηγικό και προγραμματικό ή αφορά κυρίως την ηγεσία;”

Η Έφη Αχτσιόγλου απάντησε:

“Για μένα η ιεράρχηση είναι η εξής: Η χώρα βαδίζει στην πορεία που θέλουμε; Αποδεχόμαστε αυτή την πορεία; Σε ό,τι αφορά το πώς βιώνει την καθημερινότητα η κοινωνική πλειοψηφία, στο πώς λειτουργούν οι θεσμοί και στο ζήτημα της δημοκρατίας, βρισκόμαστε στη σωστή κατεύθυνση; Η απάντησή μου είναι όχι. Αν συμφωνούμε ότι βρισκόμαστε σε συνθήκη κρίσης και απαιτείται άμεσα αλλαγή, τότε θεωρώ ότι δεν πρέπει να επιτραπεί μια νέα θητεία της σημερινής κυβέρνησης. Αυτό είναι το βασικό ζητούμενο, η άμεση κοινωνική ανάγκη. Αν συμφωνούμε σε αυτό, πρέπει να δούμε με ποια στρατηγική θα το πετύχουμε. Μπορούμε να υιοθετήσουμε μια στρατηγική πλήρως αντιπαραθετική με αυτή που εφαρμόζει σήμερα η δεξιά στη χώρα, στα ζητήματα της οικονομίας, της εργασίας, του κοινωνικού κράτους, των θεσμών και των εγγυήσεων του κράτους δικαίου. Μπορούμε να συμφωνήσουμε στα βασικά στρατηγικά ζητήματα; Αν ναι, τότε πρέπει να περάσουμε στο επόμενο βήμα, που είναι η προγραμματική σύγκλιση (…) Το «να γίνουμε όλοι ένα κόμμα» δεν είναι ρεαλιστικό χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο. Χρειάζεται να δούμε ποιες δυνάμεις μπορούν να συνεργαστούν γρήγορα και αποτελεσματικά, δεδομένου ότι οι εκλογές μπορεί να έρθουν ανά πάσα στιγμή. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να ορίσουμε τι σημαίνει «προοδευτικός» σήμερα. Σε πολλά ζητήματα υπάρχει ήδη σύγκλιση μεταξύ των κομμάτων, αλλά αυτό δεν αναδεικνύεται επαρκώς. Το δεύτερο είναι ότι δεν πρέπει να εστιάζουμε μόνο στην ηγεσία. Οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Αυτό που χρειάζεται είναι μια ισχυρή ηγετική ομάδα με κοινή στόχευση, συνεργασία και αξιοπιστία. Το ζητούμενο είναι να αναγνωριστεί η προστιθέμενη αξία κάθε στελέχους και να συγκροτηθεί μια ομάδα που να εμπνέει εμπιστοσύνη και να μπορεί να πείσει την κοινωνία.”

Τέλος, τον λόγο πήρε η Άννα Διαμαντοπούλου.

“Δεν διαφωνώ με τα όσα ειπώθηκαν προηγουμένως. Είναι προφανές ότι δεν πρέπει να περιοριστούμε σε μια απλή καταγραφή δυνάμεων. Αν συμβεί αυτό, τα ποσοστά θα αθροιστούν χωρίς δυναμική και το αποτέλεσμα ενδέχεται να είναι ακόμη και χαμηλότερο. Η πολιτική, όμως, έχει δυναμική. Ας δούμε τη συγκεκριμένη κατάσταση: στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο υπάρχουν σήμερα τρία βασικά κόμματα στη Βουλή – το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους και ένα δύσκολο παρελθόν, όμως αυτά μπορούν να ξεπεραστούν. Το ερώτημα είναι τι μπορούν να κάνουν αυτά τα κόμματα. Μπορούν να συνεργαστούν. Η συνεργασία μπορεί να ξεκινήσει σε πολλαπλά επίπεδα: στη Βουλή, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα συνδικάτα, στην κοινωνία. Έτσι δημιουργείται δυναμική. Έτσι αναπτύχθηκε και το ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν: μέσα από σταδιακές συγκλίσεις, αμοιβαίες υποχωρήσεις και διαμόρφωση κοινών στόχων. Ωστόσο, αυτό που δεν μπορεί να λειτουργήσει –με βάση τόσο την ελληνική εμπειρία όσο και τα ευρωπαϊκά δεδομένα– είναι η ιδέα ότι όλα τα κόμματα μπορούν να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι και να επιλέξουν από κοινού έναν αρχηγό. Σε ένα περιβάλλον έντονου κατακερματισμού, όπως αυτό που παρατηρείται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, τέτοια σχήματα δύσκολα είναι βιώσιμα. Από την άλλη πλευρά, οι εξελίξεις παραμένουν ανοιχτές. Οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες –είτε αφορούν θεσμικά ζητήματα, είτε οικονομικές πιέσεις– ενδέχεται να μεταβάλουν σημαντικά το πολιτικό τοπίο. Είναι πιθανό να αναπτυχθεί μια δυναμική που θα οδηγήσει σε ανατροπές, οι οποίες σήμερα δεν είναι ορατές. Σε αυτό το πλαίσιο, η υπέρβαση μπορεί να προκύψει είτε πριν από τις εκλογές είτε μεταξύ εκλογικών αναμετρήσεων είτε και μετά από αυτές, μέσα από συνεργασίες που θα αποδειχθούν κρίσιμες για τη χώρα. “

Συντονισμός

Τσατζαλή Μαρία – Δημοσιογράφος, Παρουσιάστρια Κεντρικού Δελτίου Ειδήσεων, STAR Κεντρικής Ελλάδας, Ραδιοφωνική Παραγωγός, STAR FM 97.1

Ομιλητές

Κατσέλη Λούκα – Ομότιμη Καθηγήτρια, Τμ. Οικονομικών Επιστημών, ΕΚΠΑ | πρώην Υπουργός | Μέλος, Ινστιτούτο Ερευνών & Πολιτικής Στρατηγικής (ΙΝΕΡΠΟΣΤ)

Αχτσιόγλου Έφη – Βουλευτής Νέα Αριστερά, πρώην Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Διαμαντοπούλου Άννα – Πρόεδρος του ΔΙΚΤΥΟΥ για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη | πρ. Επίτροπος ΕΕ & πρ. Υπουργός | Μέλος Κεντρικής Επιτροπής, ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής

Δείτε απόσπασμα της συζήτησης:

Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συζήτηση: