Ο Πανευβοϊκός Σύλλογος Καππαδοκών τίμησε την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821

Στον Ευβοϊκό ουρανό, εκεί όπου ο άνεμος κουβαλά μνήμες και ψιθύρους προγόνων, δύο σημαίες κυμάτιζαν με περηφάνια. Η γαλανόλευκη, σύμβολο πίστης και ελευθερίας, και δίπλα της η Παλαιολόγεια, βαριά από ιστορία, θυσίες και αλησμόνητες πατρίδες. Δεν ήταν απλώς υφάσματα, ήταν ψυχές που αρνήθηκαν να σβήσουν.
Πίσω δύο παραστάτες στάθηκαν σιωπηλοί φρουροί της μνήμης. Δεν κρατούσαν μόνο τις θέσεις τους, κρατούσαν το χρέος. Το χρέος να θυμίζουν πως τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κατακτώνται και όλα πληρώνονται με καρδιά.

Και πίσω… το λάβαρο. Εκείνος, ο Άγιος της προσφυγιάς. Ο Άγιος που γνώρισε τον πόνο της ξενιτιάς, την αδικία, την ταπείνωση και τα μετέτρεψε σε δύναμη, σε φως, σε ελπίδα. Δεν ακολουθούσε απλώς την πορεία… την οδηγούσε.

Η παρέλαση δεν ήταν μια τυπική διαδρομή. Ήταν ένας δρόμος επιστροφής. Από τη λήθη στη μνήμη. Από την αδιαφορία στην ευθύνη. Από το «ξεχνώ» στο «συνεχίζω».
Κάθε βήμα χτυπούσε σαν καρδιά. Κάθε βλέμμα έλεγε μια ιστορία που δεν γράφτηκε ποτέ σε βιβλία. Γιατί η αληθινή ιστορία γράφεται με δάκρυα, με ξεριζωμούς, με πίστη που δεν λύγισε.
Και σήμερα, μέσα από αυτή την πορεία, ακούστηκε ένα κάλεσμα: Να μη συνηθίσουμε το λίγο.

Να μη μικρύνουμε την ψυχή μας.

Να μη ξεχάσουμε ποιοι είμαστε.

Ο Πανευβοϊκός Σύλλογος Καππαδοκών δεν παρήλασε απλώς. Ξύπνησε συνειδήσεις.

Άναψε μνήμες.

Ένωσε παρελθόν και μέλλον σε μια στιγμή που δεν χωρά στο χρόνο.

Και καθώς οι σημαίες συνέχιζαν να ανεμίζουν, έμοιαζαν να ψιθυρίζουν:

«Μην ξεχνάς… γιατί όποιος θυμάται, δεν χάνεται ποτέ.»

Με ευχή και πίστη, ο Σύλλογος να συνεχίζει να κρατά άσβεστη τη φλόγα της μνήμης, της παράδοσης και της ψυχής του Γένους. Χρόνια πολλά Ελλάδα!!!