Γιατί αυτή η δίψα για συρράξεις;

Διάβαζα κάπου ένα αθώο ερώτημα, αυτό που λίγο πολύ όλοι μας το έχουμε κάνει: Γιατί αυτή η δίψα για συρράξεις;

Στην σύγχρονη φάση του καπιταλιστικού συστήματος, η οποία χαρακτηρίζεται από ακραία χρηματοπιστωτική ανάπτυξη, παγκοσμιοποίηση, ψηφιακή επιτήρηση και πρωτοφανή συγκέντρωση πλούτου, ο πόλεμος δεν είναι διπλωματική ανωμαλία. Δεν είναι «ατύχημα» της Ιστορίας, ούτε απλώς αποτυχία της πολιτικής. Είναι -όλο και πιο καθαρά- το πιο προσοδοφόρο επιχειρηματικό μοντέλο.

Σε μια παγκόσμια οικονομία που αναζητά διαρκώς νέες αγορές, νέες ροές κεφαλαίων και νέες εγγυημένες αποδόσεις, η πολεμική βιομηχανία προσφέρει αυτό που λίγοι τομείς μπορούν. Προσφέρει κρατικά συμβόλαια δισεκατομμυρίων, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση από δημόσιους προϋπολογισμούς.

Για τους διευθύνοντες συμβούλους κολοσσών όπως η Lockheed Martin, η Raytheon Technologies ή η BAE Systems, κάθε πύραυλος που εκτοξεύεται δεν είναι μόνο ένα στρατιωτικό γεγονός. Είναι ανανέωση αποθεμάτων. Είναι νέα παραγγελία. Είναι αύξηση μετοχικής αξίας. Μόνο κατά τη διάρκεια του 2005 η Lockheed Martin, της οποίας ο αντιπρόεδρος προέδρευε της επιτροπής, που ζητούσε επίμονα να γίνει ο πόλεμος στο Ιράκ, έλαβε 25 δισεκατομμύρια δολάρια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. [Ναόμι Κλάιν ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ σελ. 570] Γράφει επίσης η Ναόμι Κλάιν στο ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ [σελ 570] «Σήμερα η παγκόσμια αστάθεια δεν ωφελεί μόνον μια μικρή ομάδα εμπόρων όπλων, αλλά αποφέρει τεράστια κέρδη στις εταιρείες που κατασκευάζουν τεχνολογικά εξελιγμένα συστήματα ασφαλείας, στις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, στις ιδιωτικές εταιρείες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που νοσηλεύουν τους τραυματισμένους στρατιώτες, στις εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου και, ασφαλώς, στις εταιρείες του αμυντικού τομέα» και [σελ 571] «Η ανοικοδόμηση έχει πλέον μετατραπεί σε μια τόσο σημαντική επιχειρηματική δραστηριότητα, ώστε κάθε καταστροφή γίνεται δεκτή με τον ίδιο ενθουσιασμό με τον οποίο αντιμετωπίζεται κάθε νέα δημόσια έκδοση μετοχών» Το αν τα αποθέματα εξαντλούνται γρήγορα, τόσο το καλύτερο για την «αγορά». Το αν οι στρατιώτες -παιδιά της εργατικής τάξης- επιστρέφουν σε φέρετρα, μοιάζει δευτερεύον μπροστά στο ποσοστό κέρδους. Το αν ολόκληρες κοινωνίες διαλύονται, αν λαοί ξεριζώνονται, αν το μίσος παγιώνεται για γενιές, δεν αποτυπώνεται σε κανένα χρηματιστηριακό ταμπλό.

Ο πόλεμος, έτσι, μετατρέπεται σε κανονικότητα. Μετατρέπεται σε εργαλείο αναδιάταξης αγορών. Σε μέσο γεωπολιτικής επιβολής. Σε μηχανισμό απορρόφησης πλεονάζοντος κεφαλαίου. Και όσο η κοινωνία αποδέχεται τη λογική ότι «έτσι λειτουργεί ο κόσμος», τόσο η ειρήνη θα αντιμετωπίζεται ως ρομαντική παρέκκλιση

Το -ρητορικό- ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο γιατί ξεσπούν οι πόλεμοι σήμερα. Αλλά ποιοι κερδίζουν από αυτούς. Και γιατί η ανθρώπινη ζωή παραμένει η πιο φθηνή πρώτη ύλη στο πιο ακριβό εμπόρευμα, τον πόλεμο.