Γιάννης Οικονόμου στο Επιμελητήριο Φθιώτιδας: Στρατηγική και προτάσεις για τον παραγωγικό μετασχηματισμό της Φθιώτιδας

Στήριξη του πρωτογενούς τομέα, της τοπικής επιχειρηματικότητας και επενδύσεις παραγωγικές. Η Φθιώτιδα από την επιβίωση στην ανάπτυξη, από τη μικροκλίμακα στη συνεργατική ισχύ, από την κατανάλωση στην παραγωγή, από την εξάρτηση στη δημιουργία προστιθέμενης αξίας.

Ο Βουλευτής ΝΔ Φθιώτιδας και πρώην Υπουργός Γιάννης Οικονόμου στην ομιλία του, στη διάρκεια της εκδήλωσης που πραγματοποίησε το Επιμελητήριο Φθιώτιδας με στόχο μια ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη χαρτογράφηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στο νομό, σημείωσε ότι η στρατηγική για τον παραγωγικό μετασχηματισμό της Φθιώτιδας προϋποθέτει στήριξη του πρωτογενούς τομέα, της τοπικής επιχειρηματικότητας και επενδύσεις παραγωγικές.

Ξεκινώντας την τοποθέτησή του υποστήριξε ότι: «Τελευταία αναδύεται μιας παλιά διαίρεση μεταξύ κέντρου και υπαίθρου με νέο ωστόσο περιεχόμενο. Αυτή η αυξανόμενη γεωγραφική σχάση μεταξύ ακμαζουσών πόλεων και παρακμάζουσας ενδοχώρας έχει αναγνωριστεί ως βασικός τροφοδότης νέων πολιτικών διαιρέσεων όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Η σχάση αυτή βιώνεται κατά αρχάς υλικά: Η απόσυρση υποδομών σε απόμακρες περιοχές, αφήνει ένα αποτύπωμα υποβάθμισης και ένα αίσθημα ανασφάλειας στην καθημερινότητα, ενώ οι πολιτικές προστασίας του περιβάλλοντος συχνά επιβαρύνουν δυσανάλογα αυτούς που ζουν και εργάζονται στην περιφέρεια. Τις συνέπειες αυτής της διαίρεσης συναντούμε και στον τόπο μας. Τόσο σε ότι αφορά την αποδυνάμωση της Λαμίας σε σχέση με την Αθήνα όσο και εσωτερικά σε επίπεδο νομού».

Όσον αφορά στα αποτελέσματα της έρευνας του Επιμελητηρίου σταχυολόγησε:

«Κυριαρχία ατομικών επιχειρήσεων ισχυρή παρουσία ΟΕ και ΕΕ και περιορισμένο αριθμό κεφαλαιουχικών σχημάτων. Σε ότι αφορά το αντικείμενο περιορισμένη συμμετοχή της μεταποίησης και των δραστηριοτήτων υψηλής προστιθέμενης αξίας. Σημαντικές δυσκολίες σε ότι αφορά την αξιοποίηση των χρηματοδοτικών εργαλείων» και εστίασε σε ζητήματα που μπορεί να μην μονοπωλούν τον δημόσιο διάλογο, ωστόσο είναι ζωτικά για την τοπική επιχειρηματικότητα, όπως:

«χαμηλή απορροφητικότητα
αποδυνάμωση πρωτογενούς τομέα
και ίσως το πιο κρίσιμο για την κουβέντα μας πολυαρχία και έλλειψη συντονισμού σε επίπεδο χάραξης αναπτυξιακής πολιτικής σε επίπεδο περιφερειακής ενότητας

Όλα αυτά οδηγούν, όπως υποστήριξε, στο συμπέρασμα ότι η τοπική μας οικονομία παραμένει καταναλωτική και όχι παραγωγική, εξαρτάται από την εσωτερική ζήτηση και από δημόσιους πόρους και αυτό σημαίνει ευαλωτότητα σε κάθε κρίση.

Το ερώτημα είναι αν θα τα μετατρέψουμε σε στρατηγική.
Και αυτό είναι πολιτική ευθύνη όλων μας. Στρατηγική για τον παραγωγικό μετασχηματισμό που χρειάζεται η Φθιώτιδα. Και στην κατεύθυνση αυτή επιτρέψτε μου να καταθέσω για μια ακόμη φορά επιγραμματικά ορισμένες σκέψεις:

Στήριξη του πρωτογενούς τομέα μέσα από την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών του αδυναμιών και κυρίως σύνδεση με επεξεργασία και τυποποίηση. Ακόμη και με τα σημερινά μεγάλα του προβλήματα ο πρωτογενής τομέας παράγει στο τόπο μας πολύτιμη πρώτη ύλη σε σειρά προϊόντων ,η προστιθέμενη αξία της οποίας χάνεται όχι απλά από τα χωράφια αλλά και από την οικονομία της Φθιώτιδας. Δεν μπορούμε να παράγουμε πρώτη ύλη και να εισάγουμε τελικό προϊόν.

Με δεδομένα τα χαρακτηριστικά διάρθρωσης της τοπικής επιχειρηματικότητας αλλά και τους τραγικούς δημογραφικούς δείκτες χρειαζόμαστε στοχευμένα χρηματοδοτικά εργαλεία. Ενίσχυσης της μεταποίησης, μετάβασης σε μεγαλύτερα επιχειρηματικά σχήματα, στήριξης των μικρών εμπορικών επιχειρήσεων για να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα του ηλεκτρονικού εμπορίου.

Η περιοχή μας έχει ανάγκη από επενδύσεις και αναπτυξιακά εγχειρήματα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν καταλύτη σημαντικών αλλαγών σε ότι αφορά την προσέλκυση επισκεπτών την ροής «ξένου χρήματος» και φυσικά την αλλαγή της επιχειρηματικής κουλτούρας. Η αξιοποίηση των Λουτρών Υπάτης και η δημιουργία ολοκληρωμένου διαμετακομιστικού κέντρου είναι δύο παραδείγματα προς αυτή την κατεύθυνση. Απαραίτητη προϋπόθεση για ουσιαστικές και κυρίως ωφέλιμες αλλαγές, είναι η μακροχρόνια δέσμευση σε ένα τοπικό αναπτυξιακό πλάνο με ορίζοντα που θα ξεπερνά τους εκλογικούς κύκλους και δεν θα επηρεάζεται από το ποιος θα είναι κυβέρνηση, υπουργός, βουλευτής, περιφερειάρχης ή δήμαρχος. Ο σχεδιασμός αυτός μας λείπει από εδώ. Δεν θυμάμαι να έχει γίνει στο τόπο μας ποτέ μια τέτοια οργανωμένη συζήτηση. Αντίθετα όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν πολλές – άλλες φορές συγκλίνουσες και άλλες παράλληλες ατζέντες. Όλοι έχουν από ένα σχέδιο να παρουσιάσουν, η κεντρική κυβέρνηση, η περιφέρεια , οι δήμοι, τα επιμελητήρια, οι βουλευτές κοκ. Λείπει όμως ο συντονισμός, λείπει η συζήτηση για τις προτεραιότητες. Τι πρέπει να προτάξουμε και γιατί. Πως θα διαθέσουμε καλύτερα τους πόρους. Ποιες συγκεκριμένες αδυναμίες πρέπει να αντιμετωπίσουμε με αυτά που θα σχεδιάσουμε κα με τα χρήματα που θα επενδυθούν.
Για να μην παρεξηγηθώ δεν είναι ότι δεν γίνονται πράγματα, γίνονται. Αλίμονο αν δεν γίνονταν. Όμως παρά του ότι γίνονται το αποτύπωμα τους το βλέπουμε σε έρευνες σαν και τη σημερινή. Αντί λοιπόν για αυτή την πολυδιάσπαση και την πολυαρχία στο προγραμματισμό που οδηγεί σε μοναχικές πορείες και σε παρωχημένες και κυρίως αναποτελεσματικές πρακτικές τύπου «κατόπιν ενεργειών μου» πιστεύω ότι χρειαζόμαστε μια στρογγυλή τράπεζα διαβούλευσης, σχεδιασμού και υλοποίησης αναπτυξιακής πολιτικής για την Φθιώτιδα, με συγκεκριμένη ατζέντα και χρονοδιαγράμματα. Για να βρεθούν γύρω από το ίδιο τραπέζι όλοι όσοι διαχειρίζονται χρηματοδοτικά εργαλεία και έχουν νομοθετική αρμοδιότητα και εκπροσωπούν την κοινωνία και τον παραγωγικό ιστό.

Κλείνοντας την ομιλία του, τόνισε ότι:

Η μεγάλη πρόκληση δεν είναι αν η Φθιώτιδα έχει επιχειρήσεις. Έχει.

Η πρόκληση είναι αν μπορεί να περάσει:
– από την επιβίωση στην ανάπτυξη,
– από τη μικροκλίμακα στη συνεργατική ισχύ,
– από την κατανάλωση στην παραγωγή,
– από την εξάρτηση στη δημιουργία προστιθέμενης αξίας».