Τάσος: Ο σκύλος που έγραψε ιστορία στην πόλη της Χαλκίδας

Το όνομά του χαράκτηκε στις καρδιές πολιτών και επισκεπτών της Χαλκίδας. Υπάρχει χαραγμένο στο σπιτάκι του στην παραλία, αλλά και στη μνήμη όλων όσων τον γνώρισαν. Μεγάλωσε στο ιστορικό καφέ “Πάνθεον”, στην παραλία, στους δρόμους της πόλης, στα δικαστήρια… Τον συναντούσες να κοιμάται μέσα σε εμπορικά καταστήματα και εστίασης.

Ο Τάσος μεγάλωσε, γέρασε και έτσι εθελοντές αποφάσισαν να τον απομακρύνουν από τον τόπο που αγαπούσε, την πόλη! Τις τελευταίες στιγμές της ζωής του, του προσέφεραν ένα σπίτι και θαλπωρή. Έφυγε ειρηνικά, μαζί με τις αγαπημένες του λιχουδιές. Για τον Τάσο στα social έγραψε πολύς κόσμος, και έτσι μοιραζόμαστε κάποιες από τις αναρτήσεις τους:

Ένωση Εθελοντών Αδέσποτων Χαλκίδας είναι με το χρήστη ΖΩΟΦΙΛΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ – ANIMAL WELFARE GROUP OF CHALKIS

“Forrest Gump  · Stephan Schleiner ·

Για τον Τάσο μας που έφυγε.

Ο Τάσος δεν ήταν απλώς ένας αδέσποτος σκύλος. Ζούσε αναμεσά μας με αξιοπρέπεια, με σταθερό βλέμμα, χωρίς φόβο.

Ο Τάσος αγαπούσε τη ζωή, το φαγητό, το θόρυβο της πόλης, τον κόσμο, τη νεολαία, τη μουσική (ακόμα και στα βαθιά γεράματα του). Ήταν κομμάτι της πόλης. Ήταν η μασκότ της Χαλκίδας!

Ο Τάσος είναι σημαντικός γιατί έδωσε ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ στα αδέσποτα της πόλης. Μας έκανε εθελοντές φιλόζωους, μας έμαθε τι σημαίνει σεβασμός, συνύπαρξη.

Η πόλη μας είναι λίγο πιο άδεια αλλά και πιο πλούσια γιατί πέρασε από μέσα της ο Τάσος.

Καλό ταξίδι παππού μας.

Θα περπατάς για πάντα στους δρόμους μας, εκεί όπου μας έμαθες τι σημαίνει αδέσποτος … και αγαπημένος.”

Γιώργος Σπύρου:

“Ο Τάσος ήταν ο πιο κοινωνικός αδέσποτος σκύλος της Χαλκιδας.

Ξεκίναγε τη μέρα του από το “special food”.
Από εκεί κονόμαγε και καμιά λουκανικόπιτα.

Μετά πήγαινε μια βόλτα απο τα δικαστήρια (όταν είχε ακροατήρια).
Αν γινόταν καμια φασαρία στο προαύλιο, ο Τάσος θα επέβαλε τη τάξη με αυστηρά γαυγίσματα.

Μετά άραζε στο διάδρομο του «Πάνθεον» και δεν κουνιόταν.
Οι θαμώνες περνούσαν από πάνω του.
Εφευγε πάντα τελευταίος από το μαγαζί.

Τον καιρό που το Πάνθεον ήταν κλειστό αυτός περίμενε κάθε μέρα, υπομονετικά, εξω από τη πόρτα μήπως και ανοίξει.
Σίγουρα στεναχωρήθηκε περισσότερο από κάθε άλλον.

Μετά άρχισε να αράζει στη πόρτα του “Storeys”, αλλά ποτέ δεν ήταν το ίδιο. Του άρεσε μόνο το Πάνθεον.

Νερό και τροφή έβρισκε πάντα έξω από την πόρτα του Γιάννη του Πολάλη που τώρα σίγουρα είναι απαρηγόρητος.

Ξέρω ότι θα του λείψει πολύ.
Γιατί όπως όλοι οι καλοί άνθρωποι αγαπάει πολύ τα ζώα και πάντα τα φροντίζει.
Στον Τάσο όμως είχε μεγάλη αδυναμία.

Μια ημέρα κάποια κυρία απαίτησε φορτικά να τον βγάλουμε έξω από το μαγαζί και εγώ αναγκάστηκα και τον παρακάλεσα ευγενικά με ήρεμα νεύματα να βγεί (τον Τάσο).

Με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο απορία.
Δεν επέμεινα, αλλά έμεινα εκεί και του γύρισα τη πλάτη διακριτικά.
Ο Τασος τότε σηκώθηκε, έσπρωξε τη πόρτα και βγήκε έξω.
Αυτό με πόνεσε πολύ…”