“Η Σονάτα του Σεληνόφωτος”, σκηνικός μονόλογος στη Χώρα

Τον Γιάννη Ρίτσο τον ξέρουμε. Τα ποιήματά του τα τραγουδάμε στις μελωδίες του Μίκη Θεοδωράκη απ’ το σχολείο κιόλας. Πολλές γενιές πια τώρα…

Αυτόν τον ποιητή της Ρωμιοσύνης και του Επιτάφιου δεν το ξέρουμε σ’ ένα τεράστιο έργο του, την Τέταρτη διάσταση. Αυτή η συλλογή περιέχει δεκαεφτά πολύστιχα ποιήματα σε θεατρική μορφή. Σε κάθε ποίημα, κάποιος απευθύνεται σε κάποιον άλλον, ο οποίος μόνο ακούει, δε θα μιλήσει ποτέ. Η παρουσία του όμως είναι αποφασιστική για την αφήγηση από το κύριο πρόσωπο.

Κι ο Ρίτσος κάποια στιγμή είπε γι’ αυτά τα ποιήματα:

«Θέλω να ξανακάνω την ποίηση να «βλέπεται» και να «ακούγεται» και όχι μονάχα να διαβάζεται. Θέλω να ξανακάνω και τον θεατή να μπορεί, όχι μόνο να διαβάζει την ποίηση, μα και να την ακούει από πρώτο χέρι. Και σκέφτομαι, τι θα ήταν η Σονάτα πχ. αν «παίζονταν» από αληθινούς, έμπειρους και καλλιεργημένους ηθοποιούς. Νομίζω πως με αυτόν τον τρόπο, και ο πιο απλός κι απληροφόρητος ακροατής και θεατής θα μπορούσε να νιώσει το κείμενο και στα πιο λεπτά και δύσκολα σημεία του και να συγκινηθεί».

Η «Σονάτα του Σεληνόφωτος» υπήρξε χρόνια αγαπημένο μας κείμενο. Ο ποιητής στην εισαγωγή το παρουσιάζει: « …. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιά ἡλικιωμένη γυναίκα, ντυμένη στά μαῦρα, μιλάει σ’ ἕναν νέο. Δέν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ’ τά δυό παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο….»

Ο Louis Aragon για την ”Σονάτα του σεληνόφωτος
”Πρέπει να τον χαιρετίσουμε και να το πούμε μεγαλόφωνα πως είναι ένας από τους πιο μεγάλους και τους πιο μοναδικούς ποιητές σήμερα. Όσο για μένα, τίποτα, από πολύ καιρό, δεν μου έχει δώσει, όπως μούδωσε αυτό το τραγούδι (Σονάτα του σεληνόφωτος) το βίαιο τράνταγμα της μεγαλοφυΐας ― ξέρω, η λέξη δεν προφέρεται, ή τουλάχιστον δεν πρέπει να γράφεται. Όμως εδώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν την αποσύρω…                             Από πού έρχεται αυτή η ποίηση; Από πού έρχεται αυτό το ρίγος, όπου τα πράγματα, έτσι όπως είναι, παίζουν ρόλο φαντασμάτων, όπου ο Έλληνας Άμλετ έρχεται αντιμέτωπος όχι πια με τους νεκρούς βασιλιάδες, κι ο καινούργιος Οιδίποδας έρχεται αντιμέτωπος όχι πια με τη Σφίγγα, αλλά με τα ύπουλα οικεία πράγματα και με        “το καπέλο του πεθαμένου, που πέφτει απ’ την κρεμάστρα στον σκοτεινό διάδρομο”.

Louis Aragon ”Les Lettres Francaises”, Μάρτιος 1957, μτφ. Κ. Κουλουφάκος

* Διάρκεια παράστασης : 50 λεπτά  (χωρίς διάλειμμα)

ΤΟΠΟΣ ΤΕΧΝΩΝ ΧΩΡΑ || Υπάτη Φθιώτιδας
Πρεμιέρα – Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 19:00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 50′ (χωρίς διάλειμμα)
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ τηλ. 2231051075
https://xwra.gr