Διονύσης Σαββόπουλος: Καλό ταξίδι στον τραγουδοποιό που ένωσε γενιές

Έφυγε από τη ζωή ο Διονύσης Σαββόπουλος, σε ηλικία 81 ετών. Ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα το ελληνικό τραγούδι, που έβαλε μέσα του την ποίηση, τον στοχασμό, το χιούμορ και την αλήθεια της ζωής, άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Τρίτης, 21 Οκτωβρίου 2025, στο νοσοκομείο «Υγεία», ύστερα από ανακοπή καρδιάς.

Ο Σαββόπουλος δεν υπήρξε απλώς ένας τραγουδοποιός. Ήταν ένας καθρέφτης εποχών, μια φωνή που μιλούσε για τη χώρα, για τον έρωτα, για την ελευθερία, για τη νεότητα — με τρόπο που κανείς δεν είχε τολμήσει πριν. Από το Φορτηγό και το Περιβόλι του Τρελλού μέχρι τον Μπάλλο, τη Ρεζέρβα και τα Τραπεζάκια έξω, τα τραγούδια του έγιναν μνήμες, πολιτισμός, ζωή.

Ο άνθρωπος που έγραψε τον εαυτό του μέσα στη μουσική

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1944, με ρίζες από την Κωνσταντινούπολη και τη Φιλιππούπολη, ο Διονύσης μεγάλωσε ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση — και αυτή η διπλή πατρίδα των ήχων τον ακολούθησε πάντα. Στην Αθήνα ήρθε το 1963, νέος, φοιτητής της Νομικής, με μια κιθάρα κι ένα όνειρο: να πει τις ιστορίες του. Και τις είπε, με τρόπο τόσο προσωπικό που έγινε κοινός τόπος για όλους.

Ο Μάνος Χατζιδάκις τον είχε χαρακτηρίσει «τον σημαντικότερο εκπρόσωπο της γενιάς που διαδέχτηκε τη δική μας». Δεν είχε άδικο: ο Σαββόπουλος συνδύασε τον Dylan και τον Ζappa με τη μακεδονίτικη παράδοση, τον λόγο της ποίησης με τη ροκ αμφισβήτηση, το λαϊκό συναίσθημα με τη διανόηση.

Αντίσταση, στοχασμός, χαμόγελο

Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας φυλακίστηκε δύο φορές. Στη φυλακή έγραψε τραγούδια, ανάμεσά τους και τη «Δημοσθένους λέξις», ένα ύμνο στην εσωτερική ελευθερία. Αλλά και μετά, ποτέ δεν σταμάτησε να σχολιάζει την εποχή, με τη γλυκόπικρη ειρωνεία και την τρυφερότητα του ανθρώπου που αγαπά βαθιά τη χώρα του.

Τα τραγούδια του μιλούσαν πάντα για μας: για την αγωνία, το χιούμορ, τη νοσταλγία, το όνειρο. Γι’ αυτό και αγαπήθηκε τόσο βαθιά — όχι μόνο από όσους τον έζησαν στα ’60s ή στα ’70s, αλλά και από κάθε γενιά που βρήκε στα λόγια του ένα καθρέφτισμα του εαυτού της.

«Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά…»

Τον είδαμε για τελευταία φορά τον Μάιο, στο Μουσείο Μπενάκη, και το περασμένο καλοκαίρι στο Rockwave, όπου, κουρασμένος αλλά χαμογελαστός, μας ευχαρίστησε «για την αγάπη τόσων χρόνων». Ένας άνθρωπος που, όπως έλεγε ο ίδιος, «δεν σταμάτησε ποτέ να μαθαίνει από το τραγούδι».

Σήμερα, το ελληνικό τραγούδι αποχαιρετά τον πιο εμβληματικό του αφηγητή. Εκείνον που έκανε την τέχνη του προέκταση της ζωής και τη ζωή του τραγούδι.

Καλό ταξίδι, Νιόνιο.

Και σ’ ευχαριστούμε — για όλα όσα δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

«Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…»