Το εφικτό και η ατελέσφορη επικοινωνία
Έλεγαν κάποτε ότι “η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού”. Σήμερα νομίζω ότι έχουμε ξεφύγει από αυτό και αποθεώνεται η άποψη ότι “η πολιτική είναι η τέχνη της επικοινωνίας”.
Η χώρα μετά από 15 χρόνια κρίσεις (δημοσιονομική, μνημονιακή, υγειονομική, ενεργειακή, ακρίβειας) παραμένει σε μία φάση δύσκολη και η κοινωνία βάλλεται από κάθε είδους προβλήματα στην καθημερινότητα, στην επιβίωση, αλλά και σε ότι αφορά το μέλλον της.
Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε με αυτά τα σημαντικά προβλήματα που προαναφέρονται, αλλά και άλλα που έχουν να κάνουν με την ίδια την ύπαρξη της χώρας (εθνικά θέματα, δημογραφικό, βία), έχουμε αναγάγει σε μέγιστα ζητήματα αυτά που κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε να είναι τα πρώτα στην ατζέντα και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης.
Πιστεύω ότι αυτή η άστοχη και άκαιρη προτεραιοποίηση έχει να κάνει με μία ακόμη επικοινωνιακή επιτυχία της κυβέρνησης, η οποία στρέφει τον κόσμο προς τα ελάσσονα προβλήματα κάνοντας τους πολίτες να ξεχνούν, έστω πρόσκαιρα, τα πολύ πιο σημαντικά που αφορούν την επιβίωσή τους.
Έχει αποδείξει ο Πρωθυπουργός ότι στις κρίσιμες στιγμές για την κυβέρνηση, αλλάζει το πεδίο ενδιαφέροντος προς θέματα που είναι χαμηλής πολιτικής, αλλά υψηλής ευαισθησίας για έναν κόσμο, στοχεύοντας παράλληλα στην αφαίρεση των επιχειρημάτων της αντιπολίτευσης που είναι πιο ευαίσθητη στα ζητήματα των δικαιωμάτων.
Αυτό όμως που προβληματίζει είναι, γιατί αυτή η τακτική που είναι τόσο προφανής, επιτυγχάνει τον στόχο της, αφού σύσσωμη η αντιπολίτευση αυτοπαγιδεύεται και δεν αντιδρά, αλλά και γιατί η εσωκομματική αντιπολίτευση του κυβερνώντος κόμματος παραμένει σιωπηλή, παρόλο που ως γνωστόν διαφωνεί σε μια σειρά θεμάτων.
Η εύκολη απάντηση στο πρώτο ερώτημα μπορεί να είναι απλή, όπως ότι η εκάστοτε κυβέρνηση είναι αυτή που βάζει τα ζητήματα και τα προωθεί στο Κοινοβούλιο, οπότε η αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει. Στο δεύτερο ερώτημα η απάντηση μπορεί να είναι ότι τους κρατά ενωμένους η εξουσία.
Ότι και να συμβαίνει πάντως, όσοι νοιάζονται για την κοινωνία οφείλουν, να επεξεργάζονται και να προωθούν στο κοινοβούλιο προτάσεις (σύμφωνα με την κοινοβουλευτική διαδικασία) για θέματα που αφορούν το σύνολο των διαβιούντων σε αυτή τη χώρα, όπως η ακρίβεια, η υγεία (το σύστημα έχει φτάσει ξανά στα όριά του), τα επιτόκια, το χρέος (ιδιωτικό και δημόσιο) την κοινωνική κατοικία, τον εκσυγχρονισμό του κράτους, τη διαφάνεια στη λειτουργία των θεσμών και των φορέων της διοίκησης και τόσα άλλα που, παρά τα τόσα μνημόνια και μεσοπρόθεσμα ακόμα δεν έχουν επιλυθεί.
Σε αυτά βεβαίως πρέπει να ενταχθούν και ζητήματα ισότητας και δικαιωμάτων, πρόσβασης και ισονομίας, αλλά αυτά υποτίθεται ότι είναι αυτονόητα στον ενιαίο ευρωπαϊκό χώρο.
Για να γίνει απολύτως καθαρό σε τι ακριβώς αναφέρομαι, είναι χρήσιμο να επισημάνω ότι στην κατάσταση που είναι η χώρα σήμερα σε κάθε τομέα, θα πρέπει να βάλει κανείς τις απολύτως αναγκαίες προτεραιότητες.
Κατά συνέπεια ανάλογα με τη βαρύτητα του θέματος θα πρέπει η πολιτεία να συντονίσει τις ενέργειές της, με βάση ένα πρόγραμμα δράσης αναλογικής βαρύτητας και στάθμισης της σοβαρότητας.
Να σταματήσει επιτέλους η κυβέρνηση να πολιτεύεται μόνο επικοινωνιακά και ατελέσφορα και να φροντίσει να επιλύει με στρατηγικά μέτρα και σε βάθος, τα ολοένα και πιο πολύ διογκούμενα προβλήματα.
Ο χειμώνας είναι έτσι κι αλλιώς δύσκολος, όπως και η επόμενη περίοδος. Ας συζητήσουμε τουλάχιστον σοβαρά για τα εφικτά μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν για το μεσομακροπρόθεσμο μέλλον.
