Παρελθόν και μέλλον
Επειδή πολλά γράφονται και ακούγονται για το τέλος της πολιτικής, των ιδεολογιών, της αριστεράς κλπ, χρήσιμο είναι να θυμίσουμε ότι στις οργανωμένες κοινωνίες κάθε διακήρυξη, ενέργεια, λειτουργία, νομοθεσία και πρακτική, είναι πολιτική πράξη και συνεπώς πολιτική.
Όσον αφορά εν γένει την αριστερά, σημειώνεται ότι παρά τα λάθη διαχρονικά από τους εφαρμοστές αυτής της ιδεολογίας, (που λανθασμένα ταυτίζεται κατ’ απόλυτο τρόπο με τα τελευταία διακόσια χρόνια και με την μαρξιστική θεωρία) κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί, καθότι είναι συνυφασμένη με την υπεράσπιση των αδυνάτων, των δικαιωμάτων, της περιβαλλοντικής ευαισθησίας, της άρσης των ανισοτήτων, της δίκαιης αναδιανομής του πλούτου, της ειρηνικής συνύπαρξης και γενικά με τους αγώνες που δόθηκαν από τους λαούς, εδώ και χιλιάδες χρόνια (από τις πρώτες οργανωμένες κοινωνίες) για μια δίκαιη κοινωνία.
Για την πρόσφατη ιστορία καλό είναι να θυμηθούμε πως γιγαντώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και πως ταυτίστηκε με την έννοια της Αριστεράς σήμερα.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 που συγκροτήθηκε, αφήνοντας πίσω τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, χτίστηκε και πορεύθηκε μέχρι πρόσφατα με αυτά τα στελέχη (που κατά βάση σήμερα αποχωρούν) και αυτές τις ιδέες, ανεξαρτήτως προσαρμογών ή συμβιβασμών (μνημόνιο – ακύρωση δημοψηφίσματος – ΑΝΕΛ κλπ), ίσως λόγω του συνδετικού κρίκου της εξουσίας.
Με ακραία φρασεολογία (με έναν νόμο κι ένα άρθρο) και σε κάποιες περιπτώσεις και πρακτική (2008- 2010- 2011- άνω/ κάτω πλατεία, κλπ) κέρδισε εκλογικά έναν “θυμωμένο”, “απογοητευμένο” και “αγανακτισμένο” κόσμο που έψαχνε διέξοδο στα πολλαπλά αδιέξοδά του.
Έτσι μεγάλωσε και προφανώς η ηγετική του ομάδα πίστεψε ότι ο κόσμος που τον στήριξε ξαφνικά “ριζοσπαστικοποιήθηκε” και αγκάλιασε τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Από αυτό το σημείο ξεκινάει και η μεγάλη παρεξήγηση μεταξύ της κομματικής νομενκλατούρας και του πασοκογεννούς κατά βάση ψηφοφόρου. Οι πρώτοι ήθελαν τους ψηφοφόρους για να έχουν ένα μεγάλο κόμμα που όμως θα το ελέγχουν αυτοί όπως πάντα, και οι “υποστηρικτές” ήθελαν μάλλον να δημιουργήσουν ένα “νέο ΠΑΣΟΚ”.
Αυτοί οι “νέοι” στο κόμμα λοιπόν δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι οι “παλαιοκομματικοί” που είναι και κοινωνική μειοψηφία τους ελέγχουν και ελέγχουν και τις αποφάσεις του κόμματος.
Κάπως έτσι και προκειμένου, όλοι όσοι δεν μπόρεσαν σχεδόν μια δεκαετία να ανατρέψουν τις εσωκομματικές ισορροπίες και να θέσουν τους παλαιοκομματικούς στο περιθώριο, αποφάσισαν να στηρίξουν οποιονδήποτε που θα μπορούσε να το κάνει αυτό πραγματικότητα.
Αυτή πιστεύω ήταν η μεγάλη ρωγμή, “κάτι σαν παράθυρο ευκαιρίας” που βρήκε ένας κόσμος που ήταν παραγκωνισμένος κομματικά, παρ’ όλες τις προσπάθειες ενσωμάτωσης και ισχυροποίησης του ρόλου του και έτσι βρέθηκε ο κυρίαρχος μηχανισμός στη θέση της μειοψηφίας.
Εδώ πρέπει να λύσουμε και μία άλλη παρεξήγηση γιατί η επιλεκτική μνήμη δεν οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα.
Ο προηγούμενος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ τον άφησε όταν με εκλογικό ποσοστό 17% βρέθηκε 25 ολόκληρες μονάδες πίσω από τη Νέα Δημοκρατία και τον σημερινό Πρωθυπουργό.
Άρα η κάθε κρίση για όλους, θα πρέπει να γίνεται στη βάση αυτού του ποσοστού.
Επισημαίνεται επίσης ότι η αντιμετώπιση ίδιων πρακτικών με διαφορετικό τρόπο δεν συνάδει ούτε με σοβαρή πολιτική ανάλυση, ούτε με τη λογική.
Και συγκεκριμένα για όσους σήμερα διαμαρτύρονται που η κυβέρνηση πράττει όπως πράττει, χρησιμοποιώντας ότι στις πρόσφατες εκλογές εκλέχθηκε με 41% (πάνω στο οποίο επιχειρηματολογούν για όλα τα στελέχη της κυβέρνησης λέγοντας, “ο λαός πρόσφατα αποφάσισε”), να θυμίσω ότι για όλους όσους ρωτούσαν από το 2016 “που είναι η εφαρμογή όλων όσων υποστήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2014”, η απάντηση ήταν “ο λαός αποφάσισε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ΄15” (εννοώντας προφανώς ότι πρέπει να ξεχαστούν ότι διακήρυτταν μέχρι τότε). Το ίδιο λέει και σήμερα η κυβέρνηση “ο λαός αποφάσισε στις εκλογές του Ιουνίου με ποσοστό 41%, γονατίζοντας τον Ελληνικό λαό με την ακρίβεια, τον νεποτισμό, την επίθεση στο κράτος δικαίου και στις Ανεξάρτητες Αρχές, τις λανθασμένες πολιτικές σε κάθε επίπεδο και την απαξίωση της χώρας σε διεθνές επίπεδο, με πρόσφατο το “ατυχές συμβάν” με την Αγγλία.
Η ουσία τώρα είναι ότι τον κόσμο ελάχιστα έως καθόλου δεν τον ενδιαφέρουν τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία βέβαια χρησιμοποιούνται μαεστρικά από την κυβέρνηση για αποπροσανατολισμό από τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Αξιωματική αντιπολίτευση δεν υπάρχει και προφανώς τίποτα δεν μπορεί να χτιστεί γύρω από τα θραύσματα αυτού του χώρου που τον εγκατέλειψαν ακόμη και οι ιδρυτές του.
Κατά συνέπεια το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ έχει μια μοναδική ιστορική ευκαιρία να προβάλει τις θέσεις του και να ξανακερδίσει τις πλατιές λαϊκές μάζες σε έναν μονομέτωπο αγώνα κατά του σημερινού καθεστώτος για να ισορροπήσει το πολιτικό σύστημα, η Χώρα και η κοινωνία.
