Ο καθηγητής Ηρακλείδης που θέλει να μάς εμφανισθεί ως έτερος ηρακλείδης μιάς realpolitik με την Τουρκία

“Διένεξη του Αιγαίου”: Το διαβάζεις με απορία, λες μέσα σου “άλλο ένα πυροτέχνημα της Τουρκικής προπαγάνδας”, και δεν εννοείς να πιστέψεις στα μάτια σου, όταν ενσκήψεις σε αυτό και δεις ότι προέρχεται από Ελληνική υπογραφή φαρδειά-πλατειά, αυτήν του γνωστού από τα κείμενά του, καθηγητή Αλέξη Ηρακλείδη.

Ο οποίος, Αλέξης Ηρακλείδης, σε κείμενό του από “ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ” , τιτλοφορούμενο “Αυτοεκπληρούμενες προφητείες στα εθνικά θέματα”, (αυτο)επιστρατεύεται, μεταξύ άλλων να μάς μάθει ότι (κρατηθείτε…):

“Σε σχέση με το Αιγαίο, η εσφαλμένη ελληνική τοποθέτηση συνίσταται στη θέση à la carte: (α) ότι στο Αιγαίο υφίσταται μόνο μία διαφορά προς επίλυση, η υφαλοκρηπίδα, και (β) ότι ο μόνος τρόπος επίλυσης στο μοναδικό αυτό θέμα είναι το Διεθνές Δικαστήριο. Η θέση αυτή βασίζεται στο οιονεί αξίωμα ότι όλες οι άλλες «διαφορές στο Αιγαίο» δεν υφίστανται, είναι απαράδεκτες τουρκικές «διεκδικήσεις» με στόχο την αλλαγή του καθεστώτος του Αιγαίου σε βάρος της Ελλάδας.
Η ελληνική τοποθέτηση αδυνατεί να αντιληφθεί τρία πράγματα που γνωρίζουν όλοι οι νηφάλιοι μελετητές της διένεξης του Αιγαίου:
(1) Στο Αιγαίο διεκδικητική φαίνεται και η Ελλάδα με τη συνεχή απειλή της, από το 1981 (επί κυβέρνησης Α. Παπανδρέου, αλλά όχι πριν επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή) περί επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ν. μίλια.
(2) Η Ελλάδα δίνει την εντύπωση του διεκδικητικού με το να επιμένει να διατηρεί τον εθνικό της εναέριο χώρο στα 10 ν. μίλια αντί στα 6 ν. μίλια, κάτι που είναι σαφώς αντίθετο προς τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.
(3) Το Αιγαίο δεν είναι – και δεν μπορεί να γίνει – «ελληνική λίμνη», σαν η Ελλάδα να κατείχε τα παράλια της Μικράς Ασίας (ελληνική λίμνη θα γίνει με την επέκταση στα 12 μίλια, κάτι που δεν θα αποδεχθεί κανένα κράτος που πλοία του διέρχονται από το Αιγαίο και σίγουρα όχι η Ρωσία).

Η à la carte θέση κάνει έξαλλους τους Τούρκους, με αποτέλεσμα τελικά όντως να γίνονται προκλητικοί και διεκδικητικοί στο Αιγαίο, όπως φάνηκε και πιο πρόσφατα με το μνημόνιο με τη Λιβύη. Και έτσι οι Ελληνες αισθάνονται δικαιωμένοι, ενώ τα πράγματα τέθηκαν σε αυτή την τροχιά επειδή η Αθήνα σέρνει τα πόδια της σε σχέση με την επίλυση της διένεξης του Αιγαίου (αρχικά σχολή Πέτρου Μολυβιάτη) και επιμένει στο ένα θέμα στο Αιγαίο.
Το μνημόνιο περί οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με τη Λιβύη είναι «προδήλως αβάσιμο» (βλ. άρθρο Πέτρου Λιάκουρα, «Καθημερινή», 1-1-2019), αγγίζει τα όρια του γελοίου και εκθέτει την Τουρκία. Προσοχή όμως, η Αγκυρα έχει στη φαρέτρα της πιο πειστικές επιλογές που έχουν αναδείξει εδώ και δεκαετίες ιέρακες τούρκοι νομικοί διεθνολόγοι (όπως οι Pazarci, Bolukbasι, Kurumahmut, Baseren, Deng, κ.ά.), αλλά δεν έχουν υιοθετηθεί επισήμως: (α) τη μη αναφορά στη Λωζάννη ορισμένων κατοικημένων ελληνικών νησιών, (β) τη μη οριοθέτηση των χωρικών υδάτων από τις εκβολές του Εύρου μέχρι το Αγαθονήσι, και (γ) ακόμη χειρότερα, τον συνδυασμό αποστρατιωτικοποίησης με ελληνική εθνική κυριαρχία”

Σάς απαντούμε, πολλοί όπως θέλω να πιστεύω, φίλτατε:

Φαίνεται ότι ο “νηφάλιος” αρθρογράφος, σύντροφος Αλέξης Ηρακλείδης, έχει περάσει από την πολλή “νηφαλιότητά” του σε στάδιο ύπνωσης.

‘Αλλως δεν εξηγείται να μην έχει υποπέσει εις την αντίληψή του και συνακολούθως να “αδυνατεί” (;) να λάβει υπ’ όψιν, ότι, από το 2012 και εντεύθεν (μετά την τότε συνάντηση Σαμαρά-Ερντογάν), η Τουρκία έχει αλλάξει την στρατηγική της.

Και εξ αυτού του λόγου, επισήμως πλέον, επιμόνως και διαρκώς, σε όλα τα επίπεδα της διπλωματίας και του δημόσιου λόγου της εν γένει, η Τουρκία επιδιώκει να εντάξει στο καλάθι των προς επίλυση “θεμάτων” στις σχέσεις της με την Ελλάδα, μεταξύ άλλων, και:
(α)Αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης,
(β) Θέμα κυριαρχίας νήσων του Αιγαίου

Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία αμφισβητεί και επιδιώκει να υποσκάψει- κάτι που επιχειρεί εν τοις πράγμασι επί καθημερινής βάσεως με τις δεσμευόμενες παρανόμως από αυτήν περιοχές στο Αιγαίο γιά αεροναυτικές δραστηριότητες- την Ελληνική κυριαρχία επί νήσων που δεν κατονομάζονται ρητώς στη Συνθήκη της Λωζάννης, όπως οι Οινούσες, τα Ψαρά, ο Άγιος Ευστράτιος κ.ο.κ. Πρόκειται γιά γνωστές μονομερείς-και επεκτατικές, εννοείται-διεκδικήσεις, στις οποίες παραπέμπει, δίχως να φαίνεται ότι δεν συμπλέει ο Ηρακλείδης.

Βεβαίως, ουδείς, πλέον, μπορεί να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι το Ελληνικό πολιτικό σύστημα (το οποίο ο σύντροφος Ηρακλείδης έχει υπηρετήσει ανελλιπώς και συνεπώς μέχρι και σήμερα), ανεξαρτήτως Κυβερνήσεων και πολιτικής ιδεολογίας των Κομμάτων, έσπευσε να διορθώσει τα κακώς κείμενα της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής -και είναι πολλά…-στις σχέσεις με τη γείτονα. Υπηρετήθη, αντιθέτως, και με ζηλευτή συνέπεια ένα δόγμα της μορφής και περιεχομένου…”έλα μωρέ δεν θα μού τύχει εμένα, ας τα αφήσω αυτά γιά τον άλλον, τον επόμενο που θα διαδεχθεί”….

Η συνέπεια; Αυτή η αβελτηρία από πλευράς Ελληνικού κράτους και του πολιτικού της προσωπικού επέτρεψε στην Τουρκία να οχυρωθεί στη διεκδίκηση της σαθρής της επεκτατικής πολιτικής, φθάνοντας στο σημείο να κατηγορεί την Ελλάδα γιά…”παραβίαση” του καθεστώτος που διέπει τους διεθνείς οργανισμούς, καταστρατήγηση διεθνών Συνθηκών και Συμβάσεων, ανεξαρτήτως εάν η ίδια αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος ή μη.

Είναι αυτό ακριβώς το απολύτως αρνητικό γιά την Ελλάδα “πλαίσιο” γιά την εθνική κυριαρχία και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, το οποίο πρέπει και να αντιμετωπισθεί άμεσα, ώστε να έχει διορθωθεί από χθες και τελεσιδίκως!

Και βεβαίως δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται, δεν είναι από καμία άποψη ανεκτό, μία τέτοια κατάσταση προαγμάτων, όπως περιεγράφη συνοπτικώς, να αποτελεί το όχημα γιά οποιονδήποτε αυτοπροσδιοριζόμενο ως “νηφάλιο” ή “εν υπνώσει παρατηρητή”, ώστε να παραγνωρίζει και να μην λαμβάνει υπ’ όψιν τους απορρέοντες κινδύνους καταστροφικών επιπτώσεων γιά τη χώρα, από πιθανή απώλεια εθνικής κυριαρχίας, γενικότερα ανηκέστου βλάβης των εθνικών της συμφερόντων!

Δεν επιτρέπεται π.χ. να αγνοεί ο κ. καθηγητής τί και πώς επέβαλε την ενίσχυση της άμυνας της Ανατολικής νησιωτικής Ελλάδας, μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τη μόνιμη στάθμευση, στις ακτές της Ανατολίας τεράστιου αποβατικού στόλου, μακρού βραχίονος της επιθετικών προθέσεων και διάταξης Στρατιάς του Αιγαίου. Σε συνδυασμό, βεβαίως, με τις παρακείμενες Πτέρυγες Μάχης της Τουρκικής ΠΑ, από όπου επιχειρούν τα μαχητικά αεροσκάφη της γείτονος, τα οποία προβαίνουν στις παραβιάσειες των ΚΕΚ στην περιοχή του FIR Αθηνών, τις παραβιάσεις του ΕΕΧ και τις υπερπτήσεις άνωθεν Ελληνικών νήσων, με οπλισμό κατά κανόνα, όπως ο ληστής που εισέρχεται με το όπλο παρατεταμένο στο σπίτι, όπου έχει εισβάλει.

Γιά να μην προσθέσουμε και τη νέα διάσταση απειλής γιά την Ελλάδα. που προσδίδει η ανάπτυξη των συστοιχιών του άρτι αποκτηθέντος Α/Α Συστήματος S-400, από τη Ρωσία…Και γιά να μην υπάρχει και η ελάχιστη αμφιβολία γιά το πώς θέλουν να χρησιμοποιήσουν το σύστημα αυτό, είναι νωπή δήλωση του Τούρκου Υπουργού Αμύνης, Ακάρ, ότι το έχουν προμηθευθεί προκειμένου να αντιμετωπίσουν την ΠΑ χώρας που τούς ενοχλεί. Θα μπορούσε να είναι αυτή η χώρα άλλη από την Ελλάδα; Ας πούμε το…Ισραήλ ή η Ρωσία που τούς το επρομήθευσε, κ. Ηρακλείδη;….

Ποιά χώρα, συνεπώς, μπροστά σε μία τέτοια δεδομένη και διογκούμενη απειλή δεν θα ελάμβανε τα δέοντα μέτρα γιά την περιφρούρησή της, με ενίσχυση της άμυνάς της, όπως προβλέπει και το οικείο άρθρο του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών…

Προσώρας, πάντως, δεν είναι στις δυνατότητες και αρμοδιότητες του Ηρακλείδη να έχει ΚΑΙ αποφασιστικούς ρόλους σε τέτοια θέματα, εάν και επιδιώκεται εντέχνως η δημιουργία και ενίσχυση σχετικού brainstorming.

Στο οποίο ίσως να μην αποτελέσει έκπληξη, εάν βλέπαμε να εντάσσεται προσεχώς και ο σύντροφος Σωτήρης Βαλντέν, μεταξύ των “αρίστων” που προστατούν στη Κεντρική Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο οποίος σε χθεσινό του άρθρο από τη ΣΥΡΙΖΑίϊκη “Εφ.Συν” υπό τον τίτλο “Πριν να είναι αργά”, αναφέρει μεταξύ άλλων:

“…Η ελληνική διπλωματία, τα κόμματα και τα ΜΜΕ αντιδρούν στις τελευταίες κινήσεις της Αγκυρας με «έκπληξη». Η έκπληξη είναι, όμως, μόνο για τους αιθεροβάμονες και για την προπαγάνδα, καθότι αυτά που συμβαίνουν σήμερα έχουν επανειλημμένα προαναγγελθεί από την άλλη πλευρά. Αποτελούν λογική συνέπεια δύο αντιτιθέμενων γραμμών πλεύσης που ακολουθούν αδιαπραγμάτευτα και οι δύο πλευρές. Στην τροχιά αυτήν, γίνεται όλο και πιο πιθανό να διαμορφωθούν καταστάσεις όπου η στρατιωτική σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη, αν λ.χ. η Αγκυρα ξεπεράσει κάποιες δικές μας πραγματικές «κόκκινες γραμμές».
Η δυναμική αυτή πρέπει να ανακοπεί. Οι συνεχείς επικλήσεις του διεθνούς δικαίου, όσο αναγκαίες και αν είναι, δεν αρκούν. Το ίδιο και οι προσπάθειες εκμαίευσης ευνοϊκών δηλώσεων από τους Μεγάλους. Εννοείται πως η αποτρεπτική μας ισχύς είναι απαραίτητη με δεδομένη την επιθετικότητα και τον τυχοδιωκτισμό της άλλης πλευράς. Ομως ούτε αυτή αρκεί, αν δεν θέλουμε να υποκύψουμε στη μοιρολατρία μιας σύγκρουσης. Μιας σύγκρουσης που, ακόμη και σύντομη ή και νικηφόρα, θα ήταν καταστροφική και θα υποθήκευε το μέλλον της χώρας για δεκαετίες.
Πρώτη προτεραιότητα είναι η αποτοξίνωση της κοινής γνώμης από μύθους και νοοτροπίες που δημιουργούν λαθεμένες παραστάσεις, εκτρέφουν την αδιαλλαξία και τον φανατισμό και εγκλωβίζουν το πολιτικό σύστημα σε μια επικίνδυνη ακινησία. Οι ώριμες κοινωνίες δεν αποκρύπτουν την πραγματικότητα από τους πολίτες για να τονώσουν δήθεν το πατριωτικό φρόνημα. Η κατανόηση των θέσεων της άλλης πλευράς και των τρίτων, όπως και των διεθνών συσχετισμών, είναι προϋπόθεση για κάθε ψύχραιμη και αποτελεσματική πολιτική.
Η Τουρκία έχει και αυτή το δικό της αφήγημα, επικαλείται και αυτή το διεθνές δίκαιο και κρίνει ενέργειες της Λευκωσίας και της Αθήνας ως μονομερείς και προκλητικές. Οι τρίτοι και οι διεθνείς θεσμοί δεν αποδέχονται εξ ολοκλήρου τη δική μας ερμηνεία του διεθνούς δικαίου, ιδίως όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, ενώ επιρρίπτουν στην ελληνοκυπριακή πλευρά μεγάλο μέρος της ευθύνης για το αδιέξοδο στο Κυπριακό..”.
Γιά να προσθέσει καταλήγων ο Βαλντέν:
“…Ο ΣΥΡΙΖΑ συζητάει αυτόν τον καιρό την «ανασυγκρότησή» του. Ακούγονται φωνές ενάντια στην «πασοκοποίηση». Τις κατανοώ όταν επικαλούνται τη φθορά και διαφθορά του κόμματος αυτού, όπως και τη γενικότερη κρίση της σοσιαλδημοκρατίας. Δεν τις κατανοώ όταν σβήνουν σημαντικά επιτεύγματα του ΠΑΣΟΚ (όπως τις αλλαγές του 1981 ή την ένταξη στο ευρώ), αντιτίθενται στη μαζικοποίηση του κόμματος ή και παραγνωρίζουν πως η σοσιαλδημοκρατία παραμένει ο κορμός της προοδευτικής παράταξης στην Ευρώπη. Κυρίως, όμως, έχει σημασία ποιο ΠΑΣΟΚ έχουμε κατά νου. Λ.χ. στην εξωτερική πολιτική υπάρχει το ΠΑΣΟΚ του «βυθίσατε το “Χόρα”» και του εμπάργκο κατά της Βόρειας Μακεδονίας, υπάρχει όμως και το ΠΑΣΟΚ του Ελσίνκι, της άρσης της «εμπολέμου» με την Αλβανία, της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, της βαλκανικής Θεσσαλονίκης, ναι, και της επιλογής της ειρήνης στην κρίση των Ιμίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις Πρέσπες, έδειξε πως συνέχισε και ανάπτυξε τη γραμμή του «δεύτερου» ΠΑΣΟΚ. Θέλω να πιστεύω πως δεν θα την εγκαταλείψει, γιατί βέβαια μια «πατριωτική πασοκοποίηση» θα ήταν πράγματι αρνητική…”

Μπορεί να μην συμπίπτουν στις διατυπώσεις οι Ηρακλείδης και Βαλντέν, αλλά σε κάποιες διαπιστώσεις μάλλον συγκλίνουν.

Εάν αυτό επιβεβαιωθεί και ενισχυθεί, τότε οι αιτιάσεις του πρώην κυβερνώντος Κόμματος γιά πολιτική κατευνασμού προς την Τουρκία από τη διαδεχθείσα Κυβέρνηση της ΝΔ, μάλλον θα έχουν γυρίσει μπούμερανγκ στους αιτιώμενους.

Και βεβαίως θα παραμείνει ως έχει η παθογένεια της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, παραμένουσα αποσπασματική και τελικώς ατελέσφορη σε όρους μέλλοντος! Διότι οι αμοιβαίες κατηγορίες θα παραμένουν και το ζητούμενο θα συνεχίσει να αποτελεί ζητούμενο…

Δυστυχώς…
ΑΥΤΟΥΣΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ:

ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ:https://www.tanea.gr/print/2019/12/07/opinions/aytoekpliroumenes-profiteies-lfkai-ethnika-themata/
ΒΑΛΝΤΕΝ: https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/222436_prin-na-einai-arga