«Ιεροτελεστία» το παραδοσιακό ψήσιμο του οβελία σε λάκκο. (φωτό)

Πάσχα στον Ορχομενό σημαίνει λάκκος και ψήσιμο του παραδοσιακού οβελία με κλίματα.
Μία παράδοση που πέρασε από γενιά σε γενιά και συνεχίζει μέχρι στις μέρες μας.

Μία διαδικασία στην οποία συμμετέχουν άνδρες όλων των ηλικιών προκειμένου οι νεότεροι να μαθαίνουν τον συγκεκριμένο τρόπο ανάμματος και διασκέδασης την Κυριακή του Πάσχα.
Οι παλιότεροι χαρακτηρίζουν το άναμμα της φωτιάς με κλίματα «ιεροτελεστία», καθώς τα βήματα που ακολουθούνται είναι συγκεκριμένα και κάθε κίνηση θα πρέπει να γίνεται την κατάλληλη στιγμή, για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Οι άνδρες των οικογενειών που συμμετέχουν στο λάκκο σηκώνονται τις πρώτες πρωινές ώρες.
Στις 5.30 τα ξημερώματα θα πιουν μαζί το πρωινό καφέ, θα μετρήσουν τις δυνάμεις τους και θα κατανείμουν τη δουλειά που θα κάνει ο καθένας.
Η πρώτη «αγκαλιά» από κλίματα ανάβει στο κέντρο του σκαμμένου στο έδαφος λάκκου.
Ένας από τους άνδρες έχει στα χέρια του νερό, άλλος τη τσουγκράνα και οι υπόλοιποι φορτώνουν σιγά σιγά με «αγκαλιές» τη φωτιά ώστε να ανάψει για τα καλά.
Αμέσως μετά ξεκινά το σβήσιμο των αναμμένων κλιμάτων με νερό, για να δημιουργηθεί το κάρβουνο που θα κρατήσει τη φωτιά μέχρι αργά και σιγοψήσει τα αρνιά.
Για κάθε αρνί χρειάζονται περίπου δέκα αγκαλιές κλίματα οπότε στο συγκεκριμένο λάκκο των τεσσάρων αρνιών, χρειάστηκαν περίπου 50.
Όταν η φωτιά φορτωθεί με αρκετά κλίματα η τέχνη επιβάλλει ο «λαμπρός» η φωτιά δηλαδή να βρίσκεται στο κέντρο του λάκκου και να σβήνεται κάθε φορά που φουντώνει κυρίως στις άκρες.
Όταν όλα τα κλίματα έχουν πέσει στο λάκκο τότε αυτοί που τη φόρτωσαν χτυπούν με τα πόδια τη φωτιά ώστε το καμένο και σβησμένο κλίμα να πέφτει στο λάκκο και η φωτιά να συνεχίζει να καίει ψηλά.
Αυτός που έχει το νερό συνεχίζει να ραντίζει τη φωτιά πιο έντονα για να πετύχει το καλύτερο καρβούνιασμα και να μαυρίσουν τα σημεία που σταχτώνουν για να μην χαθεί η φωτιά όπως λένε και υπάρξει ο κίνδυνος να μην ψηθούν τα αρνιά ή να καούν αν η φωτιά παραδοθεί πολύ δυνατή.
Αφού λοιπόν διακρίνεται ότι έχουν καεί και καρβουνιάσει τα κεντρικά στο λάκκο κλίματα, οι άνδρες με τις τσουγκράνες παίρνουν αυτά που δεν έχουν καεί γύρω από τη σωρό και τα πετούν στο πάνω μέρος της φωτιάς.
Στο τέλος, όταν όλα έχουν καεί και μαυρίσει πράγμα που σημαίνει ότι φτιάχτηκε το κάρβουνο που απαιτείται, παρουσιάζεται στο κέντρο του λάκκου ένας μικρός λοφίσκος κάρβουνου.
Όταν τοποθετηθούν τα στηρίγματα για τις σούβλες, με τσουγκράνα και φτυάρι το κάρβουνο απλώνεται ομοιόμορφα σε όλο το μήκος και πλάτος του λάκκου.
Ετοιμάζονται τα αρνιά τοποθετούνται στο λάκκο και το γλέντι ξεκινά.
Όσο «καλλιτέχνες» ήταν αυτοί που άναψαν τη φωτιά και διαχειρίστηκαν με τον καλύτερο τρόπο το νερό τόσο αυτό σημαίνει ότι ο λάκκος θα αργοψήσει τα αρνιά και το ξεφάντωμα της παρέας θα κρατήσει μέχρι τις πρώτες βραδινές ώρες…
Χρόνια πολλά…