STAR Κεντρικής Ελλάδας
Μέλος του Μητρώου Επιχειρήσεων Ηλεκτρονικών Μέσων Ενημέρωσης
Τελευταίες Ειδήσεις
Σόλων

Σόλων

ΜΚΟ για την Σύνθεση και τον Οικολογικό Πολιτισμό

Σκεπτόμενοι την ηθική, θα πρέπει να ξεκινήσουμε με μία θεμελιώδη παραδοχή: ότι, όποια και να είναι η θέση μας απέναντί της, από τη στιγμή που διαχωρίζουμε το σωστό από το λάθος και αντιδρούμε σε αυτό που μας ενοχλεί, έχουμε ήδη χαράξει μία γραμμή αποδοχής ή απόρριψης που συγγενεύει με την ηθική. Μόνον που αυτή η «ηθική» μπορεί να αποτελεί μία καρικατούρα της αληθινής ηθικής, μία διαστρέβλωσή της. Ο ίδιος ο Νίτσε, που απέρριπτε την ηθική, κατέκρινε τους χριστιανούς ότι διακήρυσσαν την ηθική ενώ δεν ήσαν πραγματικά τέτοιοι, θέλοντας να αποδείξει την αναντιστοιχία τους προς ό,τι έλεγαν, ενώ η αναντιστοιχία αυτή των χριστιανών θα ταίριαζε ολότελα με τη δική του προτίμηση για την ωμή δύναμη, σύμφωνα με την οποία πρέπει να μπορεί κανείς να επιβάλει την άποψή του άσχετα από την αλήθεια, πράγμα που, κατά τα λεγόμενά του, ο χριστιανισμός πέτυχε! Επίσης, κατέκρινε και όσους ήταν πραγματικά ηθικοί, αντί να θαυμάσει τη συνέπειά τους και την επιβολή τους στα πράγματα όμοια αν και ποιοτικά αντιστρόφως ανάλογη με αυτήν που επιδίωκε ο ίδιος.

Πώς κρίνουμε ορθά -αξιολογούμε- ένα κοινωνικό ή πολιτικό γεγονός, ένα λόγο ή μια ιστορική πράξη; Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να το αναλύσει κάποιος και ακόμη πιο δύσκολο να το θέσει σε καθημερινή προσπάθεια, καθώς απαιτεί μια τέτοια ικανότητα διάκρισης σε συνδυασμό με σοφία που πάει αρκετά μακρύτερα από τα συνηθισμένα. Απαιτεί ένα τέτοιο βάθος κουλτούρας και ηθικής άνδρωσης ώστε να παραμένει κάτι εξαιρετικά σπάνιο.

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ θα μπορούσε να είναι αντικείμενο μιας ολόκληρης επιστήμης. Προς το παρόν ο μέσος άνθρωπος δεν είναι σε αυτό το βαθμό ώριμος [ώριμος με την καντιανή προσέγγιση1] να εκφράζει θέληση για την αλήθεια (καθώς στην ουσία αυτό είναι η διάκριση) πόσο μάλλον να εργάζεται συστηματικά προς αυτήν.

Δευτέρα, 06 Ιουλίου 2015 18:36

Το παζλ της ευρύτερης εικόνας

Μέσα στον καθημερινό βομβαρδισμό δυσάρεστων ειδήσεων πάνω σε εθνικά και παγκόσμια ζητήματα, δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι  που δεν καταλήγουν συχνά στο να κάνουν μια  γενική αποτίμηση της ανθρώπινης κατάστασης συνολικά στην εποχή μας. Ειδικά όσοι έχουν μια γνώση και μια άποψη για την Ιστορία, έστω την πιο πρόσφατη, ίσως είναι συνηθισμένοι να συμπληρώνουν σταδιακά το «παζλ της ευρύτερης εικόνας» για την ανθρωπότητα σαν ατομική τους κοσμοθεωρία, η οποία δυστυχώς μέχρι στιγμής αντικειμενικά έχει περισσότερα μελανά παρά φωτεινά χρώματα.

Ο κόσμος παραπαίει ανάμεσα στο προβαλλόμενο όραμα της ενωμένης Ευρώπης των λαών και της αλληλεγγύης και στη στυγνή πραγματικότητα. Αυτά τα δύο είναι δύο πράγματα ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Το όραμα είναι όχι μόνον θεμιτό και επιθυμητό αλλά και εφικτό, εάν όμως το ήθελαν και το επεδίωκαν ειλικρινά και συνειδητά οι λαοί ακόμη και ενάντια στις επιθυμίες και επιδιώξεις των κυβερνήσεών τους.

Η πραγματικότητα όμως κατέληξε να είναι ολότελα αντίθετη προς το όραμα και δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, γιατί είναι σύμφωνη με επιδιώξεις που είχαν διατυπωθεί εδώ και έναν αιώνα.

Ας υποθέσουμε ότι ένα ωραίο πρωινό ένας καλοβαλμένος κύριος (ή κυρία) χτυπάει την πόρτα σας και με το φυσικότερο ύφος του κόσμου σάς λέει πως έναντι μιας μικρής αμοιβής η εταιρεία του αναλαμβάνει να διαχειρίζεται τα οικονομικά σας κι ακόμα να αποφασίζει αντί για εσάς ποιες πρέπει να είναι οι προτεραιότητές σας. Ο κύριος αυτός συνεχίζει λέγοντας πως με ένα επιπλέον μικρό ποσό μπορεί να αναλάβει να σας απαλλάξει απ όλες τις φροντίδες και τις σκοτούρες σας – μ’ άλλα λόγια να σκέφτεται αντί για εσάς. Τέλος το πλήρες πακέτο περιλαμβάνει –λέει ο κύριος – και μια πλήρη διαμεσολάβηση και επίλυση κρίσεων ανάμεσα σε εσάς από τη μια και τη γυναίκα σας, τα παιδιά σας και όλους τους συγγενείς και φίλους από την άλλη.

Τα αίτια της πολιτικής γενικολογίας
Ένα από τα πιο παθολογικά ζητήματα της πολιτικής και της ιστορικής εξέλιξης είναι το πρόβλημα της πολιτικής γενικολογίας. Το πρόβλημα αυτό είναι αποτέλεσμα της διασύνδεσης του στελεχιακού δυναμικού της πολιτικής, των μέσων επικοινωνίας που λειτουργούν διαμεσολαβητικά, της πολιτικής και της επικοινωνιακής συνείδησης του κοινού. Επίσης, απηχεί τα κίνητρα αλλά και τον συνδυασμό κινήτρων και τακτικών από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας ή των πολιτικών ηγεσιών, με την έννοια ότι η πολιτική γενικολογία είναι πολυκομματικό και διακομματικό φαινόμενο.

Σε πολλά ποιήματα ακόμη και διάσημων ποιητών που έχουν τιμηθεί με ανώτατες διακρίσεις και είναι παγκόσμια αναγνωρισμένοι καθώς και στο επίπεδο της ποιητικής καθημερινότητας πολλών, πιο άσημων, ποιητών συναντάμε στίχους που αποτελούν μια πλήρη αναίρεση κάθε λογικής όπως αναφορές που συνδέονται με ουράνια σώματα υποκείμενα στην φαντασία μας. Συναντάμε συναισθηματικές υπερβολές ή φράσεις που μέσω της συναισθηματικής υπερβολής υπονοούν το μεγαλειώδες της σκέψης, ένα μεγαλειώδες όχι μόνον αναληθές αλλά και αστόχαστο. Δηλαδή, υπονοείται το μεγάλο νόημα μέσα από τη συναισθηματική υπερβολή, που ξέρουμε επίσης πως δεν έχει ίχνος βιωματικού αντικρύσματος. Αδυνατεί να μοχλεύσει στοιχειωδώς το υποκείμενο και δεν έχει μέσα της ίχνος ουσιαστικότητας. Συναντάμε επίσης τη μεγαλοποίηση του καθημερινού και μια χύδην συνδυαστική λέξεων.

Πέμπτη, 04 Ιουνίου 2015 11:06

Η εφαρμογή του νόμου ως ανισότητα

Το ζήτημα του νόμου, όπως και κάθε ζήτημα ιδεών και αρχών, είναι εξαιρετικά περίπλοκο και η όποια απλοποίησή του στη διαδικασία επιβολής του μπορεί να οδηγήσει σε ολοκληρωτισμό. Στα σύγχρονα συντάγματα είναι γενική επιταγή η ισότητα, δηλαδή ότι ο νόμος πρέπει να αντιμετωπίζει με ισότητα όλους τους πολίτες (φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις για λόγους ανθρωπισμού και άλλες σοβαρές ανάγκες). Πέραν όμως του ότι μπορεί να υπάρξουν νόμοι που παραβιάζουν αυτή την επιταγή του συντάγματος, υπάρχει και η δυνατότητα να παραβιάζεται η περί ισότητας διάταξη του συντάγματος όχι από τον ίδιο τον νόμο αλλά είτε από τον τρόπο που εφαρμόζεται ή δεν εφαρμόζεται από την εκτελεστική εξουσία είτε από δυσλειτουργίες στη δικαστική απονομή της.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015 17:22

Δικαιοσύνη και δίκαιο

Για να γίνουν βαθύτερα αντιληπτές οι παθογένειες του δικαίου, πρέπει να γίνει πιο διαυγής η σχέση του με τη δικαιοσύνη. Ας θεωρήσουμε ως δίκαιο το σύνολο των νομικών κανόνων που μπορούν να επιβληθούν στην ανθρώπινη ζωή είτε από το κράτος είτε από το έθιμο είτε κατά περίσταση από την κοινωνία. Αυτό είναι το άμεσα εφαρμόσιμο δίκαιο. Επομένως, και ένα ολοκληρωτικό καθεστώς υπό οποιαδήποτε μορφή ολοκληρωτισμού επιβάλλει τους δικούς του κανόνες δικαίου τους οποίους έχει θεσμοθετήσει, οι οποίοι όμως μπορεί να μην έχουν καμμία σχέση με την έννοια της δικαιοσύνης.

Συνέχεια από το άρθρο "Εθνικοί μύθοι και αλήθεια (Μέρος 1ο)"

Στη συνέχεια, παίρνω ως δεδομένο ότι ζούμε με εθνικούς -και άλλους- μύθους, χωρίς να σημαίνει ότι όπως σε όλα τα ζητήματα δεν χωράει αντίλογος. Πιο συγκεκριμένα θεωρώ μύθους όχι μόνο τους συνηθισμένους, του τύπου: Έλληνες, ο εξυπνότερος λαός του κόσμου, Ελλάδα, η αρχή όλου του ανθρώπινου πολιτισμού και τα συναφή, αλλά και τα ισοπεδωτικά αντίθετά τους: είμαστε (λένε κάποιοι) λαός ανεπρόκοπων ντενεκέδων που ζουν εις βάρος άλλων, αμόρφωτοι και απολίτιστοι, εαυτούληδες και καθοδηγούμενοι δίκην αγέλης από το φόβο και το ρουσφέτι.
Υπό αυτή την προϋπόθεση, προκύπτει το πρώτο ερώτημα: μας ενδιαφέρει η μετάβαση από τον μύθο στην αλήθεια και αν ναι για ποιόν λόγο; Γιατί μας το είπε η οικογένειά μας; Γιατί μας το δίδαξαν στο σχολείο; Γιατί μας το επιβάλλει κάποια αυθεντία; Γιατί είναι «καλό»;

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για την ευκολία της περιήγησης σας. Χρησιμοποιώντας τη ιστοσελίδα αποδέχεστε την χρήση τους.